شعر عرفان

عشقو چه ارزون و مفت فروختی ...!!!

mrrastegari — Thu, 27 Oct 2011 20:30:47 GMT

ای کاش ارزون میفروختی ... به هیچ و مفت فروختی...

هنوز حرفای ناگفته دارم گوش کن
تو هم این زهر تلخ نفرتو نوش کن

آره تو راست میگی عشق بچه بازی نیست
همون بهتر بری مارم فراموش کن

تو آبروی عاشقی رو پاک بردی
دارم جدی میگم برای من مردی

چه قدر ساده بودم که باورت کردم
عزیزم بودی و خونم رو میخوردی

توکه بریدی و دوختی و بهونه ساختی
اما بدون که تو عاشقی باختی
عشقو چه ارزون و مفت فروختی ...!!!

باران (شاملو)

mrrastegari — Tue, 30 Aug 2011 01:14:27 GMT

ماهی
من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه
گرم و سرخ:

احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگزای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین؛
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین.
***
آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز
در برکه های اینه لغزیده تو به تو!
من آبگیر صافیم، اینک! به سحر عشق؛
از برکه های اینه راهی به من بجو!
***
من فکر می کنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد:
احساس می کنم
در چشم من
به آبشر اشک سرخگون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس؛

احساس می کنم
در هر رگم
به تپش قلب من
کنون
بیدار باش قافله ئی می زند جرس.
***
آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش اینه
گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر گشیدم از آستان یاس:
(( - آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم! ))

باران
آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم
در آستانه پر نیلوفر،
که به آسمان بارانی می اندیشید

و آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم
در آستانه پر نیلوفر باران،
که پیرهنش دستخوش بادی شوخ بود

و آنگاه بانوی پر غرور باران را
در آستانه نیلوفرها،
که از سفر دشوار آسمان باز می آمد.

mrrastegari — Sun, 10 Apr 2011 23:59:29 GMT

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد وجود نازكت آزرده گزند مباد

*****************************************************

مرا به رندي و عشق آن فضول عيب كند كه اعتراض بر اسرار علم غيب كند

*****************************************************

خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز پيش تر زان كه شود كاسه سر خاك انداز

نوروز مبارک

mrrastegari — Fri, 18 Mar 2011 03:11:00 GMT

یادم باشد که زیبایی‌های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی‌های بزرگ باشند
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می‌خواهم باشند
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی‌تواند مرا با خود آشتی دهد
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی‌تواند با دیگران مهربان باشد

نوروز مبارک

mrrastegari — Fri, 25 Feb 2011 07:27:19 GMT

ميعاد

در فراسوی مرزهای تنت تو را دوست می دارم

آينه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند وکمان گشاده پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرين را

در پرده های که می زنی مکرر کن.

در فراسوی مرزهای تنم

تو را دوست می دارم .

در آن دور دست بعيد

که رسالت اندام ها پايان می پذيرد

و شعله و شور تپش ها و خواهش ها

به تمامی

فرو می نشيند

و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد

چنان چون روحی

که جسد را در پايان سفر

تا به هجوم کرکس ها پايانش وانهد ...

در فراسوهای عشق

ترا دوست دارم

در فراسوهای پرده و رنگ ...

در فراسوهای پيکرهايمان

با من وعده ديداری بده ....

دوستت دارم

احمد شاملو

فریاد

mrrastegari — Tue, 27 Jul 2010 04:17:26 GMT

کی میدونه تو دلم چی میگذره؟

امشب که مست عشقم ... خدا میدونه که چه فریادهایی زدم

فریاد از انتهای وجودم................آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خدایا شکرت.............

بی تو، مهتاب‌ , شبی ، باز از آن کوچه گذشتم

mrrastegari — Mon, 26 Jul 2010 17:25:04 GMT

بی تو، مهتاب‌ شبی ، باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانة جانم ، گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید :

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه، محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید ، تو به من گفتی : از این عشق حذر کن

لحظه ‌ای چند بر این آب نظر کن ،

آب ، آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،

باش فردا ، که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم :‌ حذر از عشق !؟ – ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم …

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم !

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت …

اشک در چشم تو لرزید ،

ماه بر عشق تو خندید !

یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم …

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

شاملو آه

mrrastegari — Mon, 26 Jul 2010 16:59:14 GMT

دست ات را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

به سان ابر که با توفان

به سان علف که با صحرا

به سان باران که با دریا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

ریشه های تورا دریافته ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست.

**********

شانه ات مجاب ام می کند

در بستری که عشق

تشنه گی ست

زلال شانه های ات

هم چنان ام عطش می دهد

در بستری که عشق

مجاب اش کرده است.

*********

تـن تـو آهـنگی است

و تـن من کلمه ای است

که در آن می نـشیند

تا نـغمه ای در وجود آیـد

سروده ی که تـداوم را می تـپد

در نگاهت همه ی مهـربـانی هاست:

قـاصدی که زنـدگی را خبر می دهد.

و در سکـوتـت همه صداها

فـریـادی که بـودن را

تـجربـه می کـند.

**********

عـشق

خـاطره یی ست به انتـظار ِ حـدوث و تـجـدد نـشسته٬

چـرا کـه آنـان اکـنون هـر دو خـفـته انـد.

در ایـن سوی بـستر

مـردی و

زنـی

در آن سـوی.

تــندبـادی بـر درگـاه و

تـندبـاری بـر بـام.

مـردی و زنـی خـفته.

و در انتـظار ِ تـکرار و حـدوث

عــشقی

خـسته.

**********

با درودی به خانه می آیی و

با بدرودی

خانه را ترک می گویی

ای سازنده!

لحظه ی ِ عمر ِ من

به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست:

این آن لحظه ی ِ واقعی ست

که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد.

نوسانی در لنگر ساعت است

که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد.

گامی است پیش از گامی دیگر

که جاده را بیدار می کند.

تداومی است که زمان مرا می سازد

لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند.

***********

اشک رازیست
لبخند رازیست
عشق رازیست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی که چنان بدانی…

من درد مشترکم
مرا فریاد کن.

*********

در نگاه‌ ات همه‌ی مهربانی‌هاست:
قاصدی که زندگی را خبر می‌دهد.

و در سکوت‌ات همه‌ی صداها:
فریادی که بودن را تجربه می‌کند.

********

کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شود
و انسان با نخستین درد.

در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد-
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

********

آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم
در آستانه پر نیلوفر،
که به آسمان بارانی می اندیشید

و آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم
در آستانه پر نیلوفر باران،
که پیرهنش دستخوش بادی شوخ بود

و آنگاه بانوی پر غرور باران را
در آستانه نیلوفرها،
که از سفر دشوار آسمان باز می آمد.

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد

mrrastegari — Mon, 26 Jul 2010 16:33:00 GMT

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد		وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد
امروز چنان مستم از باده‌ی دوشینه		تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد
تا هست ز نیک و بد در کیسه‌ی من نقدی		در کوی جوانمردان عیار نخواهم شد
آن رفت که می‌رفتم در صومعه هر باری		جز بر در میخانه این بار نخواهم شد
از توبه و قرایی بیزار شدم، لیکن		از رندی و قلاشی بیزار نخواهم شد
از دوست به هر خشمی آزرده نخواهم گشت		وز یار به هر زخمی افگار نخواهم شد
چون یار من او باشد، بی‌یار نخواهم ماند		چون غم خورم او باشد غم‌خوار نخواهم شد
تا دلبرم او باشد دل بر دگری ننهم		تا غم خورم او باشد غمخوار نخواهم شد
چون ساخته‌ی دردم در حلقه نیارامم		چون سوخته‌ی عشقم در نار نخواهم شد
تا هست عراقی را در درگه او باری		بر درگه این و آن بسیار نخواهم شد

بهانه گیر ی من

mrrastegari — Mon, 12 Jul 2010 20:09:20 GMT

بهانه واسه موندن
ای تو بهانه واسه موندن …….. ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن ……… تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن
ای همه خوبی همه پاکی …….. تو کلام آخر من
ای تو پر از وسسه عشق……… تو شدی تمامی زندگی من
اسم تو هر چی که می گم……… همه تکرار تو حرفهای دل من
چشم تو هر جا که می رم …….. جاری تو چشمهای منتظر من
….
ای تو بهانه واسه موندن ……… ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن …… تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن
….
تو رو اون لحظه که دیدم ………… به بهانه هام رسیدم
از تو تصویری کشیدم ……….. که اون و هیچ جا ندیدم
تو رو از نگات شناختم ……….. غصه از عشق تو ساختم
تو رو از خودت گرفتم ………… با تو یک خاطره ساختم
……
ای تو بهانه واسه موندن ……….. ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن ……… تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن
ای همه خوبی همه پاکی ………. تو کلام آخر من
ای تو پر از وسسه عشق …….. تو شدی تمامی زندگی من